Edmund Oppman urodził się w 1903 r. w Jekaterynosławiu, a zmarł przedwcześnie w 1951 r. na emigracji, w Londynie. Był absolwentem historii Uniwersytetu Warszawskiego, na którym doktoryzował się w 1928 r. Przed II wojną światową prowadził badania o okresach powstań: listopadowego 1830–31 i styczniowego 1863–64.

We wrześniu 1939 r. został internowany w Rumunii, potem znalazł się we Francji. W latach 1940–48 działał w Polskich Siłach Zbrojnych w Wielkiej Brytanii. Od 1948 r. był organizatorem i kierownikiem Archiwum Instytutu Historycznego im. W. Sikorskiego w Londynie, współtwórcą Polskiego Towarzystwa Historycznego. Był historykiem dziejów nowożytnych, zwłaszcza dziejów Warszawy.

Jego dzieło „Wodzowie Polski” ukazało się w 1934 r. i na podstawie tego wydania oparta jest publikacja, która ukazała się współcześnie w Białym Kruku i w przeciwieństwie do edycji przedwojennej jest bogato ilustrowana.